GRİ LEKE

Küçücük bir gri lekeye bakıyorum,baktıkça boğuluyorum.Sanki bir bataklık gibi çekiyor beni içine..her batıp çıkmamda nefes almam zorlaşıyor daha çok dibe batıyorum.Ne yapacağım Allahım ben.Kollarımın arasında duran 2 aylık bebeğimle bakışıyor.O bana bakıyor ben onun sağ gözündeki griliğe.Sanki hiç kırpmıyor gözlerini,o kırpmadıkça daha çok boğuluyorum o grilikte.Nasıl güzelsin sen evlat,bembeyaz pürüzsüz tenin kokun ne güzel.Sıkıca tutmuş parmağımı sanki bırakma beni der gibi..Ne yapayım anneciğim çok çaresizim…Ameliyat olman,kurtulman lazım bu lanet olası grilikten.Nasıl veririm seni o buz gibi ameliyathaneye üşürmüsün orada, acır mı canın..
-Yaman Sancaklı !! diye seslendi güler yüzlü beyazlar içerisindeki hemşire,niye hemşireler beyaz giyer?Sevdiğinizi bize emanet edebilirsiniz,bakın biz tertemiz pürü pakız demek için mi?Şu anda hiçkimseyi sevmiyorum.İsteksizce.
– Buradayız dedim.
– Doktor hazır alalım bebeği.Duymuyorum seni, beyazlar içerisindeki hemşire,hiç suratın asılmaz mı hep gülermisin böyle?Gülmen beni mutlu etmiyor, içimi hiç rahatlatmıyor.
– Hanımefendi doktor hazır alalım dedi ısrarla.
Yavaşça kalktım yerimden kollarımın arasındaki nefesim ve griliğiyle ağır ağır attığım dört adımla işte karşındayım.Bana doğru uzatmış kollarını bebeğimi istiyor benden.Ağliyorum ağladığımı bilmeden,sadece yanağımdan süzülen yaşlar dudaklarıma tuz tadı veriyor hissediyorum.Bir tarafta ben,nefesim ve griliği diğer tarafta şimdi benimle ağlayan hemşire.
Nerede demin ki güler yüzün,ağlama benimle ne olur.İyiyiz biz nefesimle hissedebiliyorum kollarımdaki sıcaklığını açmış gözlerini bana bakıyor hiçbirşeyden haberi yok.İşte bu benim daha çok canımı yakıyor.Yavaşça aldı benden nefesimi nefessiz kaldım.
-Ona iyi bakacağıma söz veriyorum dedi ve üzerinde kocaman harflerle AMELİYATHANE yazan bembeyaz bir kapıdan,beyazlar içinde gitti.Sanki boşluktayım kulaklarım uğulduyor,midem bulanıyor iyi değilim hemde hiç.Organlarım tek tek terk etti vücudumu,boş bir çuval gibi yığıldım olduğum yere…
Yüzümde sıcak bir nefes hissettim,kaldırdım kafamı eşim oda oturdu benimle kapının önüne kolunu omzuma attı ve kendine doğru çekti.O çok sevdiğim kokusu bile rahatlatmadı beni.
–İyi olacak üzülme,sen çok güçlü bir kadınsın..
Evet her zorluğun üstesinden gelir hayata tutunurum,asla yılmam yorulmam. güçlü biriyim,çünkü kadınım,anneyim ben.ama çok yorgunum şu anda.Gözüm birden karşıdaki küçük pencereye ilişti.Dışardaki gri puslu havadan sıyrılmaya çalışan güneş yavaşça gösterdi yüzünü,gözüm kamaştı ışığından, bir anda huzur doldu içime gitti grilik yok oldu..güneş açtı.

Heyecanlıyım,ellerim titriyor heyecandan,içimde anlatılmaz bir mutluluk elimde olmadan yüzümde kocaman bir gülümseme;
-Otursana niye ayakta duruyorsun?Erkenden gönderdin beni yer tutayım diye şimdi kalkmış ayakta dikiliyorsun.Zaten insanlar boş yer arıyor birisi oturursa kızma bana.
-Ne yapayım çok heyecanlıyım yerimde duramıyorum,kızma bana ne olur.
-Tamam canım sen nasıl istersen dedi eşim.bakışıyla sarıldı bana.
O olmasaydı geçermiydi bu zor günler,atlatabilirmiydim bu acılı zamanları.Eşim,diğer yarım iyiki varsın…
Hoparlörden gelen cızırtılı sesle irkildim bir anda,kalabalığın uğultusu kesildi derin bir sessizliğe büründü salon..
-1. Sınıflar okuma bayramına hoşgeldiniz dedi elinde mikrofon tutan ufak tefek ama gür sesli bir bayan.Bir alkış kıyamet koptu anneler,babalar,annaneler,amcalar,teyzeler,konukomşu herkes deli gibi alkışlıyor.Herkez mutlu,gururlu
-Çocuklarınız bir yıl boyunca çalıştı,okumayı öğrendi.Şimdi teker teker sizlere gösterilerini sunacaklar. İlk olarak 1 C Sınıfından Zeynep arkadaşımız bize küçük bir hikaye okuyacak.
Her çıkan çocuk ya şiir okuyor ya dans ediyor ya da kısa bir hikaye anlatıyordu.gösterisini bitiren heyecanla anne babasına koşuyor,kimi ağlıyor,kimi de yaptığı gösterinin haklı gururunu yaşıyordu.
–Sırada 1A Sınıfından Yaman Sancaklı sizlere AİLEM adlı şiiri okuyacak.İşte kırmızı gözlükleri,Beyaz gömleği,Kırmızı papyonuyla benim kahramanım.Kendinden emin elinde bir beyaz kağıt şiirini okuyor. O ameliyat gününden sonra neler yaşadık beraber,yılmadık hayata tutunduk.Aylarca ağladım görebilecek mi?Koşarken düşer mi? Pilot olabilir mi? Hep aynı sorularla uyudum geceleri. 60 yaşından sonra olan katarakt artık doğuştan oluyormuş onu öğrendim.Oğlum gibi bir sürü çocuk varmış tek değilmiş.Şimdi bende,benim gibi annelere yardımcı oluyorum,deneyimlerimi paylaşıyorum.Her kadın yaparım,güçlüyüm,savaşırım o grilikle diyor. Sahnede olan benim kahramanım,beni ben yapan,anne yapan,savaşçı yapan o.Sonsuz bir minnet borçluyum ona. Artık griliğimiz yok hala daha iyi görebilmek için uğraşıyoruz onunla,yolumuz uzun…
Bir baktım koşarak bana doğru geliyor.Eğildim öpmek için,boynuma sıkıca sarıldı.
-Anne beğendin mi şiiri mi ?
-Hemde çok beğendim anneciğim.Hem unuttun mu? Kahramanımsın sen benim.
-Sende benim KAHRAMANIMSIN ANNE…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: